Hopferin Çokgözlüsü

Hopfer’in Çokgözlüsü (Polyommatus hopfferi / Hopffer's Blue Argus), Lycaenidae familyasının Polyommatinae alt familyasına ait Polyommatini oymağının; Balkanlar'dan Anadolu platolarına uzanan sarp, kurak ve karasal yüksek dağ ekosistemlerine kilitlenmiş, sitogenetik açıdan paha biçilemez bir kalıntı (relikt) sakinidir.

Polyommatus cinsinin kromozom modifikasyonları ve olağanüstü türleşme hızıyla evrimsel biyolojinin en karmaşık ve hareketli merkezini oluşturan Agrodiaetus (Anadolu Kahverengi Çokgözlüleri) alt cinsine ait olmasına rağmen, bu takson erkek bireylerindeki sıradışı ve hipnotik parıltılı çelik mavisi / gümüşi pullarla alt cinsin masif kahverengi ezberini sarsan en asil dağ elemanlarındandır.

Taksonomi ve Tanım

• Bilimsel Adı: Polyommatus hopfferi (Herrich-Schäffer, 1851) - Alman entomolog ve hekim Gottlieb August Wilhelm Herrich-Schäffer tarafından Anadolu'dan toplanan örnekler üzerinden tanımlanmıştır. Birçok modern sitogenetik ve filogenetik kaynakta Agrodiaetus hopfferi olarak da sınıflandırılır. Tür epifeti olan "hopfferi", 19. yüzyılda Palearktik bölge kelebekleri ve böcek faunası üzerine çok kıymetli çalışmalar yürütmüş Alman entomolog Carl Heinrich Hopffer’a ithafen verilmiştir.
• Kanat Açıklığı: Genellikle 30–35 mm arasındadır. Kompakt, son derece atletik ve İç ile Doğu Anadolu'nun o en sert dağ geçitlerinde esen termal fırtınalara karşı yer seviyesine sımsıkı yakın uçabilecek düzeyde kalın, lifli ve güçlü bir toraks kas mimarisine sahiptir. Frontal bacak çiftleri pürüzsüzce gelişmiştir.

Akrabalarından (Agrodiaetus Üyelerinden) Kesin Teşhis Kriterleri

İrfan Bey, arazide morfolojik olarak birbirine aşırı benzeyen ve sympatric (aynı coğrafyayı paylaşan) uçabildiği diğer mavi Agrodiaetus üyelerinden şu 3 kesin kriterle karakterize edilir:

1. Altın Kural (Erkek Üst Yüzey Metalik Çelik Mavisi / Buz Mavisi - Mutlak Teşhis): Alt cinsindeki masif kahverengi üyelerin aksine, erkek bireyler göz alıcı bir renk taşır. Kanat üst yüzeyi derin bir lacivert veya koyu menekşe rengi değil; son derece parlak, ipeksi, metalik bir çelik mavisi / gümüşi buz mavisi parıltılı pullarla kaplıdır. Kanat dış kenarı (marjin) boyunca pürüzsüz, belirgin ince siyah bir hat uzanır ve saçaklar saf kar beyazıdır. Dişiler ise mavi pullardan tamamen arındırılmış masif, mat, dumanlı bir koyu çikolata kahverengisidir.
2. Arka Kanat Altındaki Kılıç Beyazı Şerit (Kritik Teşhis): Kanat alt yüzeyi dumanlı sıcak tarçın kahvesi, koyu fildişi-bej veya sütlü çikolata esmerliği zemin rengine sahiptir. En büyük kararlı teşhis karakteri; arka kanat alt yüzeyinin tam merkezinden (diskal hücreden) başlayıp dış kenara doğru keskin bir kılıç gibi uzanan saf beyaz, parlak, jilet keskinliğinde kesintisiz bir postdiskal şeridin (beyaz radyal çizgi) yer almasıdır.
3. Turuncu Renk Reddi ve Temiz Marjin: Arka kanat alt yüzeyinin dış marjin (kenar) hatlarında, Plebejus veya Polyommatus icarus'ta görülen o canlı portakal rengi / turuncu ay hilali lekeleri KESİNLİKLE BULUNMAZ. Kenar tamamen düz, desensiz ve dumanlı gri-kahverengi benek dizisinden ibarettir. Arka kanat uç açısında ipliksi bir kuyrukçuk barınmaz.

Habitat ve Davranış

Yaşam Alanı Tercihi

Ekolojik istekleri (valansı) dar ve spesifik olan, karasal iklimin kireçtaşlı (kalkerli) ve volkanik yüksek dağ yapısına bağımlı mutlak bir kserofil (kurakçıl) dağ step uzmanıdır. Sahil şeritlerinin nemli orman dokularından tamamen uzak durur. Genellikle 1200 metreden başlayıp 2200 metre yüksek geçiş kuşaklarına kadar uzanan:

• İç, Güney ve Doğu Anadolu karakterli çıplak kireçtaşlı sarp dağ yamaçları, çorak tebeşirli dik şevler her erozyon vadileri,
• Kuru, az otlu, taşlık, çakıllı ve rüzgara açık Alpin dağ meraları, yüksek dağ geçitleri,
• Tırtıllarının yegane konukçusu olan odunsu, bodur ve dikenli geven topluluklarının (Astragalus) kalkerli toprak yarıklarından fışkırdığı bol güneş alan güney bakarlı şevler temel habitatıdır.

Davranış ve Fenoloji

• Toprağa Sıfır, Seri ve Kararlı Zikzak Uçuş Mekaniği: Hopfer’in Çokgözlüsü, havada asla süzülmez ve geniş alanlara dağılmaz. Tüm ömür aktivitesi, konukçu dikenli geven çalılarının bulunduğu dar bir mikrolokal hava sahasına (~30 metrelik alan) mutlak suretle kilitlidir. Yer seviyesine olağanüstü yakın (~5-20 cm yükseklikte), bodur dağ otlarının ve gevenlerin hemen üzerinden adeta bir mermi gibi olağanüstü hızlı, keskin ve ani zikzaklar çizen hırçın bir uçuş mekaniğine sahiptirler. Bulutlu anlarda kendilerini doğrudan geven dikenlerinin tabanına sımsıkı kapatarak saniyeler içinde kamufle olurlar.
• Termal Isınma ve Mineral Tutkusu: Yüksek dağların o dondurucu sabah ayazlarını aşmak için sabahın en erken saatlerinde kanatlarını tamamen kapatıp toprağa veya çıplak taşlara 45 derece açıyla yan yatırarak, güneş ışınlarını dik açıyla emen termal güneşlenme yaparlar; bu esnada erkeklerin o ipeksi metalik çelik mavisi atlası göz kamaştırıcıdır. Alpin meralarda açan bodur yabani dağ kekiği ve civanperçemi çiçeklerinin nektarına bağlıdırlar. Erkekler temmuz sıcağında kurumakta olan dağ derelerinin nemli sızıntı çamurlarından mineral emmeyi (Mud-puddling) çok severler; çakıllarda parıldayan minik mavi öbekler oluştururlar.
• Tavizsiz Tek Kuşaklı Dar Yaz Döngüsü (Mutlak Univoltin Fenoloji): Alpin vejetasyonun karasal yaz kuraklığıyla hızla kavrulup yok olmasına endeksli olarak ülkemizde yılda kesin ve kararlı olarak yalnızca tek bir dar kuşak (univoltin) geliştirirler:
  • Ergin bireyler rakıma ve karların erime ritmine bağlı olarak yalnızca Haziran sonundan Ağustos başına kadar aktif uçuşta görülebilirler. Popülasyon zirvesi Temmuz ayıdır. Ağustos ayı ortası itibariyle dondurucu fırtınaların başlamasıyla ergin bireyler tamamen araziden çekilir.

Beslenme ve Yaşam Döngüsü

• Larval Konukçu Bitkileri: Tırtılları çorak Alpin step ve meraların karakteristik Fabaceae (Baklagiller) familyası dikenli/odunsu elemanlarına mutlak bağımlıdır. Yegane ve zorunlu konukçuları:
  • Fabaceae familyasından yüksek Alpin kireçtaşlı yamaçlarda can bulan etli, bodur, dikenli bazı Astragalus (Geven) türlerinin (Özellikle Astragalus onobrychis, Astragalus microcephalus ve kurak varyeteler) taze yaprak sürgünleri ve etli çiçek tomurcukları.
• Gelişim ve Kriptik Tırtıl Mimarisi: Dişiler narin, basık fildişi-beyaz renkli mikroskobik yumurtalarını doğrudan dikenli geven bitkisinin taze tomurcuk hatlarına tek tek bırakırlar.
  • Tırtılları Lycaenidae anatomisine has yassı, oval, tıknaz, bir tespih böceğini andıran ve üzeri mikroskobik narin tüylerle bezeli açık çimen yeşili / koyu yeşil bir gövdeye sahiptir. Gövdesi boyunca uzanan koyu renkli narin sırt çizgileri taşır. Gevenin taze küçük yaprakları arasına uzandığı anda morfolojik olarak tamamen bütünleşir (kamuflaj); avcı kuşların onu fark etmesi imkansızdır. tamamen tek başına (soliter) yaşar.

Karınca Simbiyozu (Mirmekofili)

Tırtılları ve pupaları, gövdelerinin arka segmentlerinde yer alan bezlerden salgıladıkları şekerli, aminoasit zengini özel bir sıvıyla Lasius veya Formica cinsi karıncaları pürüzsüzce cezbederler (Mirmekofili). Karıncalar bu tatlı sıvı karşılığında tırtılı yaban arılarına, parazitoidlere ve avcı böceklere karşı meralarda korurlar.

• On Aylık Ağır Pupa Hibernasyonu: Yaz ortasında gelişimini tamamlayan tırtıllar toprağa inerler. Kendilerini konukçu bitkinin kök hatlarındaki derin toprak yarıklarına veya karınca yuvalarının girişlerine narin bir ipek kemerle bağlayarak odunsu esmer renkli narin pupa (koza) evresine geçirirler. Tür kışı bu koza içinde, karasal bozkırın metrelerce kar altında kaldığı dondurucu kış şartlarında tam 10 ay boyunca geçirir; baharda karların erimesiyle kozayı yırtarak erginleşir.

Dağılım ve Korunma Statüsü

• Küresel Dağılış: Parçalı ve spesifik bir Balkanlar - Transkafkasya - İran-Turan dağ silsilesi yayılım alanına sahiptir. Dünyada esas olarak Balkan Yarımadası'nın yüksek dağlık alanlarından başlayıp Türkiye coğrafyasının iç, güney ve doğu sıradağlarına, Ermenistan, Nahçıvan ve Azerbaycan hatlarına izole olmuştur. Batı, Orta ve Kuzey Avrupa ovalarında kesinlikle bulunmaz.
• Türkiye Dağılışı (Anadolu Dağ Silsileleri): Anadolu coğrafyasının karasal dağ ve step ekosistemlerinin biyocoğrafik zenginliğini gösteren nadide imza karakterlerindendir. Ülkemizde yayılışı tamamen İç Anadolu, Toroslar ve Doğu Anadolu geçiş kuşağının o karasal kireçtaşlı sıradağ silsilelerine kilitlenmiştir. Özellikle Sivas (çorak kalkerli Alpin tepeler), Kayseri (Erciyes etekleri), Konya, Niğde (Bolkar ve Aladağlar şevleri), Erzincan, Erzurum, Gümüşhane, Malatya ve Van Gölü havzası dağlık hatlarında 1200-2200 metreler arasında lokal izole kolonileri mevcuttur. Trakya'da ve batı sahil ovalarında görülmesi imkansızdır.
• IUCN Kırmızı Liste Statüsü: Küresel ölçekte parçalı step habitat yapısı nedeniyle LC (Least Concern - Asgari Endişe) kategorisindedir; ancak Türkiye genelindeki o narin Alpin step ve geven habitatlarının kırılganlığı, tek kuşaklı yapısı sebebiyle ulusal düzeyde ekolojik hassasiyeti ve takibi gereken koruma öncelikli taksonlardandır.
• Lokal Tehdit Faktörleri: En büyük başat tehdit, kireçtaşlı dağlık şevlerde açılan kontrolsüz taş ocakları, kalker ocakları, yol genişletme/altyapı çalışmaları ve kontrolsüz dağ madenciliği yüzünden patlatılarak konukçu bodur geven topluluklarının kökten kazınmasıdır. Ayrıca yüksek meralarda yapılan erken ve aşırı koyun/keçi otlatma baskısı (geven çiçeklerinin kitlesel olarak tüketilerek tırtılların ve bitki tabanındaki o narin kozaların ezilerek parçalanması) lokal dağ kolonilerini doğrudan tehdit etmektedir.